Sunshine Day

Vandaag was perfect, ik ben verbrand en gesloopt en ik moet nog oppassen vanavond dus ik vul de foto's later wel aan met tekst. Dit is een impressie van hoe het ongeveer was, zeer fijn. Wordt vervolgd..

Hierbij de tekst:

Aangezien het zaterdag zeer mooi weer zou worden vond ik het nuttig om ook daadwerkelijk iets te gaan doen met dit weer. En dan wel degelijk iets in de vrije natuur, namelijk lekker wandelen in het Noordhollands-duingebied. Ik en moeders een leuke wandeling uitzoeken vrijdag avond en dan was het zaterochtend tas inpakken en gaan met die banaan. Ja we hadden ook een banaan bij ons. Jummie.

Na een uurtje rijden kwamen we aan bij het startpunt van de wandeling. Het terras was helaas erg uitnodigend in dit lekkere weer dus begonnen we ons avontuur met een heerlijk stuk huisgebakken appeltaart en een frisse cola (een capucci voor madré). Vervolgens kregen we van de ober onze toegangskaarten tot het gebied en dan kon ons duinavontuur dan eindelijk beginnen. Can't Wait!

We zouden de rode route lopen..

Maar het betaamd hier natuurlijk een paar echte vrouwen en  bij de allereerste kruising waren we per ongeluk al fout gelopen waardoor we op de 'zwarte' route terecht kwamen, die in plaats van de bedoelde 7 kilometer, maar liefst 19 kilometer telde. Hier hadden we niet zo'n trek in dus begonnen we maar op ons eigen houtje door het ruige duingebied te kluiven. Op een gegeven moment kwamen we bij een fietspad, dit zijn we gevolgd en zodanig kwamen we bij een bordje: 'strand 1 km'. Dat klonk goed in onze oren. En hoppa, 1 kilometer is natuurlijk ook echt niks. Op naar het strand dan maar!

De zwarte beren die los in het duingebied loslopen

De erosie zoals we die leren bij aardrijkskunde in real life, zelfs de natuur werkt mee aan het oefenen voor het CE.

Telkens als je denk: nog één rijtje duinen en dan zijn we bij het strand, ligt er stiekem toch nóg een rij duinen achter. Alsof ze het expres doen..

Woehoee we've made it! Ons richtingsgevoel liet ons niet voor de tweede keer in de steek en het strand wisten we in één keer te bereiken. Aplaus voor moeders en mij! En hoewel er ontzettend weinig (lees geen) mensen met een korte broek rondliepen kon ik me geen betere kledij wensen. Het was gewoon écht zomers en ik was zo verschrikkelijk blij dat ik geen lange broek aan getrokken had.

Uiteindelijk hebben we bijna een uur op het strand gezeten in het heerlijke zonnetje. We wilden gewoon echt niet meer weg. En voor mij was er ook een speciaal momentje; voor het eerst dit jaar met de blote voetjes in zee! Moeders waagde zich hier niet aan maar ik daarentegen wel. Maar god wat was dit verschrikkelijk koud. Ik denk dat ik direct een kleinere schoenmaat heb gekregen.

Vervolgens besloten we om zo langzaamaan terug te keren naar de auto en omdat mijn voeten nogal bezand waren (dit is geen woord denk ik) besloot ik om die paar kilometers maar op blote voeten aan te gaan. Best te doen! Ook voor het eerst dit jaar zo ver op blote voeten gelopen, mijlpaal twee. Het ging zo te lezen lekker met de mijlpalen!

Jeuj, terug bij de auto en bést moe en bezand (vanaf nu is het wel een woord, een echt Hannah-woord). Snel nog een lekker banaantje naar binnen werken en op naar huis, waar ik 's avonds nog moest oppassen bij mijn favoriete oppasadres!

Vandaag was gewoon echt een eersteklas topdag, zo heb je ze niet vaak. Thanks Mother Nature, you're amazing.