maandag 31 januari 2011
Hoi blog
beste blog,
mag ik je ten eerste bedanken voor je bestaan. Je bent een erg aangename uitlaatklep. Ik ben erg blij dat jij er bent op het moment dat mijn hoofd te vol is, of juist wanneer er te weinig in mijn hoofd zit. Je bent er als ik te veel te doen heb en wanneer ik niks te doen heb. Altijd kan ik mijn ideeën hier kwijt. Erg fijn. Daar komt nog bij dat ik blij ben dat ik andere mensen ook blij kan maken. De laatste tijd krijg ik steeds meer positieve commentaren en ik ben daar echt blij mee. Het laat zien dat mensen mijn blog op prijs stellen, zonder dat ik daar voor gekke fratsen hoef uit te halen. Mijn blog, dat ben ik. Niks is nep hier, dit is Hannah. Dit is mijn hoofd. Nou okee misschien niet helemaal, maar wel een stukje. Dit is een klein stukje van mijn leven. Mijn blog. En man wat ben ik blij dat ik twee jaar geleden, op 6 april 2009, besloten heb om een blog te starten. Alweer bijna twee jaar. Dat is 1/9 van mijn leven. Vind ik nog best veel! Ik hou al 1/9 van mijn leven mijn leven bij, is dat nou even leuk voor later :) En ik ben zeker nog niet van plan om te stoppen. Dit bevalt mij veel te goed. En het maakt mij ook helemaal niet uit of andere mensen het leuk vinden. Ik wil graag dingen uit proberen. Neem nou Dierenlessen met Hannah. Bedacht in 3 minuten, informatie gezocht in 5 minuten, gefilmd in een kwartiertje en editten duurde twee uur, maar dat lag aan mijn computer die telkens het loodje legde. Dit bleek een waar succes, als zeg ik het zelf. Ik haalde die dag een bezoekersrecord, en dat voelde goed. Ik kreeg commentaar van mensen die ik al jaren niet meer gesproken had. 'Wat ben jij veranderd zeg, maar wat een leuk filmpje!' Haha bedankt. Bedankt allemaal trouwens. Leuk dat jullie het leuk vonden. Natuurlijk woensdag de tweede aflevering: de capibara. Al moet ik zeggen dat deze wel ietsje anders is. Ik moet gewoon nog even uitzoeken wat het beste werkt en welke aanpak het best loopt. Al deze positieve feedback heeft voor een nieuwe motivatie golf gezorgd. In het najaar van vorig jaar vroeg ik mijzelf nog af of ik nog langer zou doorgaan met mijn blog. De motivatie was verdwenen, de ideeën waren op en tijd liep door mijn vingers als water. Alsof ik soep probeerde te eten met een vork, dat gaat ook niet. Tenzij het noodlesoep is, maar dat terzijde. Toen ben ik op zoek gegaan naar dingen die mijn motivatie zouden kunnen vergroten. Ik kwam op het lijstje-principe. Eerst een tien-dagen-lijstje. Ik werd daardoor gedwongen om elke dag een post te maken. Daarna een grotere challenge, als goed begin van het nieuwe jaar. De 30-day-photo-challenge. Dit begon als een succes, werd daarna meer een faal, maar alsnog hebben deze lijstjes ervoor gezorgd dat mijn blog een boost heeft gekregen, samen met mijn zelfvertrouwen, creativiteit en motivatie. Bloggen is gewoon een makkelijke en handige manier op een relatiefe simpele wijze een bericht de wereld in te krijgen. En de hoeveelheid mensen die ik ermee bereik? Ja dat ligt eraan hoeveel moeite ik ervoor doe. Ik heb laatst mijn oma blij gemaakt met een felicitatie, die andere mensen ook op prijs konden stellen. Niet aan iedereen besteed die post, maar toch, hij deed wat hij moest doen. Iemand blij maken, die dat verdient! Eigenlijk verdient iedereen het om blij te zijn, dus bij deze!
Wat ik ook erg leuk vind is dat ik steeds meer reacties krijg op bericten. Waar een reactie maanden geleden nog een soort verdwaald bericht was is het nu bijna een dagelijks verschijnsel, een erg leuk verschijnsel. Het enige waaraan ik mij dan lekker kan irriteren op mijn eigen manier is als mensen het 'anoniem' doen. Vaak vind ik het echt heel aardig en leuk dat mensen de moeite en tijd nemen om een reactie te plaatsen en ik vind het dan vaak jammer dat ik niet weet wie die reactie geplaatst heeft. En ik kan hier nou geen handschriften herkennen :)
Trouwens, tof als je nu nog aan het lezen bent! Ik denk dat ik nu wel even uitgepraat ben. Ik wilde gewoon even kwijt dat ik erg blij ben met deze blog. En ik hoop dat ik hier nog lekker mee door kan gaan. En ik hoop ook zeker dat ik mensen blij kan blijven maken met mijn blog. Soms is het mijn lichtpuntje in de dag, even naar mijn blog en soms lachen om mijn eigen flauwe grappen. Ja, ik kan mag er best trots op zijn. Dit is mijn blog. Merci. Wordt vervolgd..
mag ik je ten eerste bedanken voor je bestaan. Je bent een erg aangename uitlaatklep. Ik ben erg blij dat jij er bent op het moment dat mijn hoofd te vol is, of juist wanneer er te weinig in mijn hoofd zit. Je bent er als ik te veel te doen heb en wanneer ik niks te doen heb. Altijd kan ik mijn ideeën hier kwijt. Erg fijn. Daar komt nog bij dat ik blij ben dat ik andere mensen ook blij kan maken. De laatste tijd krijg ik steeds meer positieve commentaren en ik ben daar echt blij mee. Het laat zien dat mensen mijn blog op prijs stellen, zonder dat ik daar voor gekke fratsen hoef uit te halen. Mijn blog, dat ben ik. Niks is nep hier, dit is Hannah. Dit is mijn hoofd. Nou okee misschien niet helemaal, maar wel een stukje. Dit is een klein stukje van mijn leven. Mijn blog. En man wat ben ik blij dat ik twee jaar geleden, op 6 april 2009, besloten heb om een blog te starten. Alweer bijna twee jaar. Dat is 1/9 van mijn leven. Vind ik nog best veel! Ik hou al 1/9 van mijn leven mijn leven bij, is dat nou even leuk voor later :) En ik ben zeker nog niet van plan om te stoppen. Dit bevalt mij veel te goed. En het maakt mij ook helemaal niet uit of andere mensen het leuk vinden. Ik wil graag dingen uit proberen. Neem nou Dierenlessen met Hannah. Bedacht in 3 minuten, informatie gezocht in 5 minuten, gefilmd in een kwartiertje en editten duurde twee uur, maar dat lag aan mijn computer die telkens het loodje legde. Dit bleek een waar succes, als zeg ik het zelf. Ik haalde die dag een bezoekersrecord, en dat voelde goed. Ik kreeg commentaar van mensen die ik al jaren niet meer gesproken had. 'Wat ben jij veranderd zeg, maar wat een leuk filmpje!' Haha bedankt. Bedankt allemaal trouwens. Leuk dat jullie het leuk vonden. Natuurlijk woensdag de tweede aflevering: de capibara. Al moet ik zeggen dat deze wel ietsje anders is. Ik moet gewoon nog even uitzoeken wat het beste werkt en welke aanpak het best loopt. Al deze positieve feedback heeft voor een nieuwe motivatie golf gezorgd. In het najaar van vorig jaar vroeg ik mijzelf nog af of ik nog langer zou doorgaan met mijn blog. De motivatie was verdwenen, de ideeën waren op en tijd liep door mijn vingers als water. Alsof ik soep probeerde te eten met een vork, dat gaat ook niet. Tenzij het noodlesoep is, maar dat terzijde. Toen ben ik op zoek gegaan naar dingen die mijn motivatie zouden kunnen vergroten. Ik kwam op het lijstje-principe. Eerst een tien-dagen-lijstje. Ik werd daardoor gedwongen om elke dag een post te maken. Daarna een grotere challenge, als goed begin van het nieuwe jaar. De 30-day-photo-challenge. Dit begon als een succes, werd daarna meer een faal, maar alsnog hebben deze lijstjes ervoor gezorgd dat mijn blog een boost heeft gekregen, samen met mijn zelfvertrouwen, creativiteit en motivatie. Bloggen is gewoon een makkelijke en handige manier op een relatiefe simpele wijze een bericht de wereld in te krijgen. En de hoeveelheid mensen die ik ermee bereik? Ja dat ligt eraan hoeveel moeite ik ervoor doe. Ik heb laatst mijn oma blij gemaakt met een felicitatie, die andere mensen ook op prijs konden stellen. Niet aan iedereen besteed die post, maar toch, hij deed wat hij moest doen. Iemand blij maken, die dat verdient! Eigenlijk verdient iedereen het om blij te zijn, dus bij deze!
Wat ik ook erg leuk vind is dat ik steeds meer reacties krijg op bericten. Waar een reactie maanden geleden nog een soort verdwaald bericht was is het nu bijna een dagelijks verschijnsel, een erg leuk verschijnsel. Het enige waaraan ik mij dan lekker kan irriteren op mijn eigen manier is als mensen het 'anoniem' doen. Vaak vind ik het echt heel aardig en leuk dat mensen de moeite en tijd nemen om een reactie te plaatsen en ik vind het dan vaak jammer dat ik niet weet wie die reactie geplaatst heeft. En ik kan hier nou geen handschriften herkennen :)
Trouwens, tof als je nu nog aan het lezen bent! Ik denk dat ik nu wel even uitgepraat ben. Ik wilde gewoon even kwijt dat ik erg blij ben met deze blog. En ik hoop dat ik hier nog lekker mee door kan gaan. En ik hoop ook zeker dat ik mensen blij kan blijven maken met mijn blog. Soms is het mijn lichtpuntje in de dag, even naar mijn blog en soms lachen om mijn eigen flauwe grappen. Ja, ik kan mag er best trots op zijn. Dit is mijn blog. Merci. Wordt vervolgd..
zondag 30 januari 2011
Sweet Memories
Ik zat eens een beetje rond te kijken op de helaas overleden blog van mijn zusje en ik kwam daar opeens de vakantie van afgelopen zomer tegen. Aangezien ik wel helemaal klaar ben met deze koude winter werd ik toch wel zeer happy van dit filmpje (L)
Day Thirty - Last but not Least
Hier zijn we dan. De laatste dag van de 30-day-photo-challenge. Ik vond het ontzettend leuk en tof om te doen, maar ik heb wel hard gefaald als het gaat om het 'voltooien' van de challenge. Ach het maakt ook allemaal niet uit, het was leuk om te doen. De laatste foto, en ik kan me eigenlijk maar één fotoserie bedenken waar ik echt gelukkig van word nu. Of ik toen heel gelukkig was, ja in zekere zin wel, alleen je merkt het vaak achteraf pas, hoe mooi die tijd toen was. In Thailand ja, daar was ik achteraf gezien zeker gelukkig. Misschien zou ik een foto van mijn hoofd moeten maken terwijl ik terugdenk aan Thailand. Dat zou een foto van een gelukkige mij zijn. Doei Challenge, je was een eer om mee te maken.
Day 30 - A photo of you when you were happy.
zaterdag 29 januari 2011
Questions, so many questions
altijd al iets aan mij willen vragen of iets van mij willen weten? stel je vraag nu en ik beantwoord hem binnenkort!
Day Twentynine
HAHAAAA deze is léuk, okee eens even heel diep nadenken. Wie verdient deze wonderlijke dag..
[Deze vul ik later vandaag nog even in..]
Day 29 - A photo of someone you find attractive.
[Deze vul ik later vandaag nog even in..]
Day 29 - A photo of someone you find attractive.
Abonneren op:
Posts (Atom)